A. Cole & C. Bunch 
Sten
. 18 .
- Nazywam się Lanzotta - grzmiał głos. - Szef szkolenia sierżant Lanzotta. Przez następny Imperialny Rok możecie uważać mnie za Boga.
Sten, bezpiecznie ukryty w pstrej gromadzie rekrutów, spoglądał kątem oka na stojącego przed nim masywnego mężczyznę w średnim wieku. Lanzotta nosił cętkowany brązowy mundur Bojowej Dywizji Gwardii oraz podwinięty, szerokoskrzydły kapelusz Oddziału Szkoleniowego. Jedyną dekoracją, poza małym czarnym oznaczeniem stopnia, był wieniec wielu gwiazd Weterana Bojowego Oddziału Planetarnych Szturmowców.
Z obu stron stało dwoje potężnych kaprali.
- Klękanie i ofiary całopalne nie są konieczne - ciągnął Lanzotta. - Zwykły szacunek i absolutne posłuszeństwo całkowicie mnie uszczęśliwią.
Lanzotta uśmiechnął się uprzejmie do rekrutów. Jeden z mężczyzn, ubrany w pstrokate, lśniące cywilne jedwabne ubranie z jakiegoś dalekiego świata popełnił ten błąd, że uśmiechnął się w odpowiedzi.
- Aha. Mamy tu kogoś z poczuciem humoru. - Lanzotta przeszedł do przodu, aż stanął tuż przed tym człowiekiem. Wydaje ci się, że jestem zabawny, synu?
Z twarzy chłopaka zniknął uśmiech. Nic nie odpowiedział.
- Myślałem, że zadałem ci pytanie - rzekł Lanzotta. - Czy mówiłem za cicho, kapralu Carruthers?
Jedna z wielkich postaci poruszyła się lekko.
- Słyszałam pana dobrze, sierżancie - powiedziała kapral Carruthers.
Lanzotta kiwnął głową. Jego ręka strzeliła do przodu i złapała rekruta za gardło. Zupełnie bez wysiłku podniósł chłopaka trochę do góry i trzymał.
- Naprawdę lubię otrzymywać odpowiedzi na moje pytania - powiedział z namysłem. - Chciałbym wiedzieć, czy uważasz, że jestem zabawny.
- N - nie - zabulgotał rekrut.
- Zdecydowanie wolę, aby zwracano się do mnie zgodnie z moją rangą - oznajmił Lanzotta. Gwałtownie odrzucił chłopaka. Ten upadł ciężko na ziemię. - Odkryjesz, że poczucie humoru jest niezwykle użyteczne - dodał. - Jest was tu dzisiaj setka. Zostaliście wybrani, aby wstąpić w szeregi Pierwszego Pułku Szturmowców Gwardii. Witam was. Musie wiedzieć o tym, że nasza komisja rekrutacyjna jest bardzo wybredna. Powiedzieli mi, że mniej niż jedna osoba na sto tysięcy kwalifikuje się do Gwardii. Biorąc to pod uwagę możecie uważać się za elitę. Kapralu Halstead, czy oni wyglądają dla ciebie jak elita?
- Nie, panie sieriancie - zahuczał drugi behemot. - Wyglądają jak coś, co jest na dnie szamba.
- Umm - zastanawiał się Lanzotta. - Może nie jest aż tak źle.
Przeszedł wzdłuż nieruchomych szeregów, przyglądając się uważnie rekrutom. Zatrzymał się przed Stenem, zmierzył go wzrokiem od góry do dołu i uśmiechnął się lekko. Potem przespacerował się jeszcze trochę.
- Przepraszam, kapralu. Masz rację.
Lanzotta wrócił na przód formacji, potrząsając głową ze smutkiem.
- Gwardia Imperialna jest najwspanialszą formacją bojową w historii człowieka. A Pierwszy Szturmowy jest najlepszy w Gwardii. Nigdy nie przegraliśmy bitwy i nigdy nie przegramy.
Przerwał na chwilę.
- Niektórzy generałowie twierdzą, że zadaniem żołnierza nie jest walczyć, lecz umierać. Jeśli któryś z was, wyskrobki, dożyje do zakończenia szkolenia, to będzie gotowy pomóc żołnierzom drugiej strony umrzeć dla swego kraju. Gwardia nie jest zainteresowana produkcją mięsa armatniego. Wytwarzamy zabójców, a nie pokonanych. Przejdziecie w tym ośrodku szkolenie, trwające pełen rok. Jeśli je zaliczycie, zostaniecie przeniesieni do oddziału polowego. Macie trzy możliwości do wyboru podczas tego roku. Możecie zrezygnować w każdej chwili, a my będziemy szczęśliwi zrzucając was do batalionu zaopatrzeniowego zbierającego szumowiny. Albo możecie nauczyć się, jak być żołnierzami.
Zaczekał chwilę.
- Czy kogoś ciekawi trzecia możliwość?
W odpowiedzi nie zabrzmiał żaden dźwięk z wyjątkiem szumu wiatru, przelatującego przez wielki plac defilad.
- Trzecia opcja to śmierć - Lanzotta uśmiechnął się znowu. - Kapral Halstead, kapral Carruthers albo ja sam z przyjemnością zabijemy was, jeśli uznamy, że chociaż przez chwilę zagroziliście bezpieczeństwu waszych kolegów w warunkach bojowych, albo że nie ma innego sposobu pozbycia się was. 1a wierzę, ludzie. Wierzę w Imperium i służę Wiecznemu Imperatorowi. Zabrał mnie z wysypiska śmieci, gdzie się urodziłem, i zrobił ze mnie człowieka, jakim jestem. Walczyłem dla Imperium na stu różnych światach i będę walczył jeszcze na stu innych, zanim jakiś drań mnie spali. - Oczy Lanzotty rozjarzyły się. - Ale będę najdroższym kawałkiem mięsa, na jaki kiedykolwiek natrafił.
Lanzotta, jak gdyby nieświadomie, dotknął odznaki Szturmowców na piersi.
- A teraz podam wam pierwsze cztery reguły na to, jak pozostać żywym i szczęśliwym. Po pierwsze, musicie myśleć o sobie jak o czymś stojącym dwa stopnie niżej niż ścieki z latryny. Dam wam znać, kiedy uznam, że możecie uważać się za istoty rozumne. W tej chwili wydaje mi się, że to nigdy nie nastąpi. Po drugie, gdy ktoś z kadry zwraca się do was, stajecie na baczność, salutujecie, zwracacie się do niego zgodnie z jego rangą i robicie dokładnie to, co wam każe.
Skinął na Carruthers. Kapral podbiegła do jednego z rekrutów.
- TY! - krzyknęła.
- Tak.
Pięść kaprala trafiła rekruta w brzuch, aż zwinął się i opadł rzężąc na kolana.
Carruthers odeszła jeden krok na bok.
- TY! - wrzasnęła na trzęsącą się kobietę.
- Tak jest... pani kapral - padła wyjąkana odpowiedź.
- SKACZ!
Dziewczyna gapiła się z rozdziawionymi ustami. Pięść Carruthers trafiła ją w policzek, aż upadła.
- ONI NIE SŁUCHAJĄ, SIERŻANCIE. - Odeszła na bok. - TY!
- Tak jest, pani kapral - udało się trzeciemu rekrutowi.
- SKACZ!
- Tak jest, pani kapral!
Chłopak zaczął skakać w górę i w dół.
- ZA NISKO!
Rekrut skoczył wyżej.
Carruthers patrzyła, potem pokiwała głową z satysfakcją. Wróciła na swoje miejsce obok Lanzotty.
- Po trzecie - Lanzotta kontynuował, jak gdyby nic się nie stało. - Będziecie poruszać się biegiem wszędzie, z wyjątkiem wnętrza budynków lub momentów, gdy padnie inny rozkaz. I po czwarte - Lanzotta przerwał. - Czwarta zasada mówi, że wszystko robicie źle. Chodzicie źle, mówicie źle, myślicie źle i w ogóle jesteście nie w porządku. My zaś znaleźliśmy się tu po to, aby pomóc wam zacząć postępować prawidłowo.
Lanzotta odwrócił się do Halsteada.
- Kapralu, zabierzcie mi z oczu te śmieci i zobaczcie, czy możecie coś zrobić, aby się poprawili.
- TAK JEST, PANIE SIERŻANCIE. - Kapral zasalutował i pobiegł na bok formacji.
- W prawo... patrz! - wrzasnął.
Sten aż zamrugał, gdy stwierdził, że jego ciało reaguje na hipnotyczne warunkowanie, jakie zaaplikowano mu podczas snu.
- Naprzód... marsz! Prawa... lewa!
Formacja rekrutów ruszyła przed siebie potykając się.
